GiffaleeN เป็นเพศหญิง เกิดวันศุกร์ที่16 กรกฎาคม พุทธศักราช2536 เวลา10นาฬิกา4นาที เกิดที่โรงพยาบาลรามาธิบดีน้ำหนักตัว2.8กิโลกรัม เข้าโรงเรียนใจรักอนุบาลชั้นอนุบาล1อายุได้2ขวบเศษใช้ชื่อว่าด.ญ.ภารดา เรียนถึงอนุบาลสองได้ที่โหล่กับรองโหล่ตลอด จากนั้นลาออกมาเข้า โรงเรียนอนุบาลพิบูลเวศม์ สรุปเรียนอนุบาลทั้งหมด4ปี ตอนเข้าพิบูลเวศม์เปลี่ยนชื่อจากภารดา เป็นจิดาภา เนื่องจากคุณแม่ไปดูดวง ร เรือเป็นกาลากิณี ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อจากนั้นมาการเรียนพุ่งอย่างน่าตกใจ(จากอนุบาล) จบป.6จากพิบูลเวศม์สอบเข้าโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ปัจจุบันเรียนอยู่ระดับชั้นม.3 มีพี่ชายหนึ่งคนอายุห่างกัน5ปี

GiffaleeNชื่อนี้เป็นชื่อที่ไม่ได้ตั้งใจ สังเกตยี่ห้อสินค้าไม่ได้เขียนอย่างนี้ ตอนนั้นอยู่ป.5จะสมัครอีเมลล์นึกชื่อไม่ออก ปกติเพื่อนรียกกันว่ากิ๊ฟฟารีนตีนผี เลยใช้ชื่อgiffaleenไป สะกดไม่เป็นเอาตรงตัวมันเลยนี่แหละ จากนั้นก็ใช้ชื่อนี้มาตลอด

GiffaleeNชอบอ่านนิยายเป็นชีวิตจิตใจ และจะบ้าพระเอกเกือบทุกคน บุคคลที่ชื่นชอบและหลงรักคือพี่กุ๊ก นามปากกา คีตภา นักเขียนแจ่มใส ดาราที่ชื่นชมในความงามคือKim Tae Heeและพี่รถเมล์(คนนี้ไม่ได้รักที่หน้าตางามอย่างเดียว จิตใจงามด้วย)นอกจากอ่านนิยายยังชอบฟังเพลง ฟังได้ทุกแนว ขอให้เพราะวงที่คิดว่าทุกเพลงเพราะ คือ Body Slam

GiffaleeNบ้าใครจะบ้าเป็นพักๆ และจะวนเวียนอยู่อย่างนั้นเรื่อยๆ แต่สำหรับคีตภาคาดว่าเป็นหนึ่งเดียวที่บ้าตลอดเวลา

GiffaleeNกำลังบ้าSun Yueค่ะ ตอนนี้อยู่Lakersเป็นนักบาสชาวจีนที่น่าร้ากกกก มากๆ แต่มีแฟนแล้วเป็นนางแบบ เสียดายจัง อิอิ

GiffaleeNโดนคนกล่าวหาว่าหลงตัวเอง จริงๆแล้วไม่มีเคยคิดว่าตัวเองสวยเลยสักนิด แต่ที่ชมตัวเองเพื่อปล่อยมุก เป็นคนเพ้อฝัน แต่แน่นอน ความฝันต้องเป็นจริงสักวัน

GiffaleeNเป็นคนคิดมาก กลัวคนเกลียด แต่ก็ต้องยอมรับความเป็นจริงว่าไม่มีใครชอบเราทุกคน ใครไม่ชอบกันตรงไหนก็บอกกันตรงๆ สัญญาไม่โกรธ Giffaleen รักทุกคนค่ะ

GiffaleeNรักพ่อกับแม่มาก จะทำตัวเป็นลูกที่ดีและตั้งใจเรียน สู้ๆ

GiffaleeNขอลาก่อน คิดว่าใครที่อ่านทั้งหมดนี้รู้จักเฮาเพิ่มขึ้นแน่นอน ไม่มากก็น้อยล่ะ

เอ็กไซต์ ทรูวิชั่น

เฮ้อ พิมพ์ไปมันก็เยอะเหลือเกิ๊น เอาเป็นว่าชอบของพี่กุ๊ก-คีตภา พี่เม-May112 พี่เปิ้ล-วีสาม พี่อัง-พิมัลพัทธ์ และก็ของทมยันตี ทุกนามปากกาค่ะ

(สั้นดีจัง 555+)

ส่วนหนึ่งของ ทางที่ยังไม่ได้เดินตอนนี้เอาไปรวมกับรอยเท้าเล็กๆของเราเองแล้วค่ะ โดย คุณวินทร์ เลียววาริณ ชอบนักเขียนคนนี้มากค่ะ

ความพ่ายแพ้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
เกิดขึ้นตั้งแต่เอ่ยคำว่า...เป็นไปไม่ได้

ไม่มีอะไรเสียเวลา
มากไปกว่าการคิดที่จะย้อนกลับแก้อดีต